Co powiedzieć rodzinie?

Zdarza się, że rodzina i przyjaciele w szlachetnym odruchu pomocy pogarszają stan chorego. Radzą mu, żeby wziął się w garść, wyjechał na urlop, rozerwał się - a dla niego każda decyzja, każda czynność jest męką.

W cięższych stanach depresyjnych pacjent nie chce wstać z łóżka, ubierać się, bo mu to sprawia zbyt wielką trudność, nie będzie pił, żeby nie musiał iść do toalety, nie będzie chciał pójść „na imprezę” czy w odwiedziny, bo nie chce się kontaktować z ludźmi.

W skrajnych przypadkach, niezwykle rzadko, następuje całkowity bezruch i zobojętnienie. Lżejsze postacie depresji są często uważane za objaw lenistwa.

Ważna jest świadomość - rodzina powinna wiedzieć, że jeśli człowiek:

• wycofuje się ze związków społecznych,
• wypada z dotychczas pełnionych ról,
• przestaje być żoną, matką, mężem, ojcem, dobrym pracownikiem

to sygnał, że wpadł w stan, w którym należałoby zasięgnąć
porady psychiatry.